Persephone wijst in de richting van een sterk bewustzijn van de “lichte” en “donkere” kant van het leven. Dit wijst er op dat er iets getransformeerd is of kan worden tot inzicht in de werkelijke aard van het leven. Het moet vaak alleen nog een plaats krijgen in de praktijk van het leven zelf.
Persephone 399
De asteroïde Persephone is ontdekt op 23 februari 1895. Zij heeft een diameter van ongeveer 49 km en bevindt zich in de hoofdregio van de asteroïdengordel. Ze draait in 5 jaar en 4 maanden om de zon. Ze is vernoemd naar de Griekse lentegodin die gekaapt werd door Hades en daardoor de helft van het jaar ook de godin van het dodenrijk was.
Wat betreft de belangrijkste mythologie die verband houdt met Persephone, dit kun je terugvinden in “Pluto, de onzichtbare kracht”.
Bij de astrologische duiding van Persephone moeten we er rekening mee houden dat zij zich verschillend kan laten zien, afhankelijk van de mate van zelfbewustzijn van de betrokkene. Enerzijds naïef, onbewust, beschermd opgevoed en daardoor afhankelijk van moeder of ouders. Daardoor kwetsbaar en ontvankelijk voor manipulatie en misbruik. De neiging de macht uit handen te geven en voor je te laten beslissen. Tegelijkertijd treden hierbij melancholische, depressieve buien op, angstgevoelens of slachtoffergevoel.
Het bewuste gezicht van Persephone komt tevoorschijn als een sterk bewustzijn van de twee zijden van het leven. De ene kant is het lentegezicht van Persephone: geboorte, vernieuwing, levensvreugde. De andere kant is het gezicht van aftakeling, melancholie en de dood. Met de intentie een zinvol leven te creëren moeten deze twee tegengestelden tot een synthese komen. Zij moeten met elkaar in overeenstemming gebracht worden. Licht en donker bestaan naast elkaar. Het één kan niet bestaan zonder het ander. Persephone vraagt om volledige acceptatie van beide zijden van het leven, het is allebei even goed. Maar wij hebben geleerd dat vrolijkheid goed is en somberheid fout. Geboren worden is goed, dood gaan is fout. Dat zijn de stempels die we op de natuurlijke gang van het leven drukken. Daar moeten we eigenlijk mee ophouden. Bij Persephone gaat het niet om transformatie maar om acceptatie. Vandaaruit ontstaat een nieuw soort creativiteit waarin het spel tussen licht en duister de dingen in een nieuw perspectief plaatst en het leven diepgang geeft.
